مقالات مرتبط:
لكه هاي خورشيدي اندازه ها و شكل هاي متنوعي دارند. اما اغلب آنها دايره اي شكل هستند. لكه هاي خورشيدي در سطح خورشيدند و سرد و تاريكند. لكه ها اغلب به شکل گروهي هستند. آنها خيلي بزرگ تر از زمین هستند.
لكه هاي خورشيدي بعد از يك يا دو هفته از بين مي روند. اما بعضي از آنها 11 سال هم باقي مي مانند. لكه هاي خورشيدي, دوره زندگي دارند. اين دوره در سال 1843 به وسيله اس هاينريش شوب(S.Heinrich Schwabe) كشف شد.
لكه هاي خورشيدي از زمين قابل مشاهده اند. ولي هرگز نبايد به طور مستقيم به خورشيد نگاه كرد چون تا آخر عمر به چشم صدمه مي خورد.
ساختمان لكه خورشيدي
آمبرا"umbra": منطقه داخلي تر، تاريك و سرد يك لكه خورشيدي ست. دماي آن 3700 كلوين يا 6600 درجه فارنهايت يا 3400 درجه سلسيوس است. اين منطقه 12000 مايل يا 20000 كيلومتر عرض دارد. در آمبرا حوزه هاي مغناطيسي خيلي قوي وجود دارد.
پنومبر"اpenumbra": منطقه خارجي ترو نسبتاً روشن لكه خورشيدي ست. اين منطقه مثل حلقه اي ست كه منطقه سردتر و تاريك تر آمبرا را احاطه كرده است.
پورس pores: لكه هاي خورشيدي كوچكي هستند كه منطقه پنومبرا را ندارند. پورس حدود 1500 مايل يا 2500 كيلومتر عرض دارد و روشن تر از آمبراي لكه خورشيدي ست.
گرانوليشن"granulation" : اين منطقه ازدانه هاي خورشيدي همراه با صفحات بين دانه ها تشكيل شده. صفحات بين دانه ها مناطقي هستند كه تاريك و سردند و در آن مواد خورشيد به سوي سطح سرازير مي شوند. اين منطقه در واقع سطح قابل مشاهده خورشید يعني فوتوسفر را مي پوشاند.
گرانول: مناطقي در خورشيد كه از آنها مواد داغ به سطح خورشيد مي روند. اين مناطق حدود 600 مايل يا 1000 كيلومتر عرض دارند و فقط پنج تا ده دقيقه وجود دارند. بعد از آن محو مي شوند.
عامل به وجود آمدن لكه هاي خورشيدي چيست؟
لكه هاي خورشيدي جايي به وجود مي آيند كه حوزه مغناطيسي خورشيد مثل حباب از سطح خورشيد بالا مي زند و به آرامي سرد مي شود. اين منطقه از خورشيد كمتر مي درخشد. اين آشفتگي در حوزه مغناطيسي خورشيد باعث مي شود لكه خورشيدي 2700 درجه فارنهايت يا 1500 درجه سلسيوس سردتر از مناطق اطراف شود.
| مقالات مرتبط: |
| < قبلی | بعدی > |
|---|
