حمیده احمدیان راد
مقالات مرتبط:
شهاب سنگ های در حال حرکت در فضا
شهاب سنگ يك سنگ آسماني ست كه به زمین افتاده است. در واقع همه اجرام در حال حركت در فضا كه به زمين مي افتند، شهاب سنگ ناميده مي شوند. دست كم هرسال 100 شهاب سنگ با زمين برخورد مي كند. بيشتر اين شهاب سنگ ها بسيار ريزند. آنها به قدري كوچكند كه مقاومت هوا مي تواند سرعتشان را آنقدر آهسته كند كه براثر اصطكاك با جو نسوزند و به آرامي به زمين بيفتند.
سه نوع شهاب سنگ وجود دارد. سنگي، آهني و سنگي-آهني. شهاب سنگ هاي سنگي از مواد معدني سيليكون و اكسيژن غني هستند. مقادير كمتري از آهن، منيزيوم و عناصر ديگر هم در آنها وجود دارد. يك گروه از شهاب سنگ هاي سنگي تكه هايي از همان موادي كه سیاره ها را تشكيل داده اند را دارند. گروه ديگري از شهاب سنگ هاي سنگي زماني بخشي از بدن والدشان بوده اند. به عنوان مثال بخشي از يك سيارك بوده اند. سيارك به قدر كافي بزرگ هست كه ذوب شود و يك هسته غني از آهن و پوسته سنگي به وجود آورد.
شهاب سنگ هاي آهني بيشتر از آهن و نيكل تشكيل شده اند.
شهاب سنگ هاي سنگي-آهني به مقدارتقريباً مساوي سنگ بر پايه سيليكون و فلز آهن-نيكل دارند.
تركيب مواد شهاب سنگ ها, كليدهايي را درباره منشأ آنها به دست مي دهد. آنها ممكن است با سیارک ها يك منشأ مشترك داشته باشند. بعضي از مواد شهاب سنگ ها شبيه به زمین و ماه يا برخي حدس مي زنند كه شبيه به مریخ است و ترکیب بعضي ها هم كاملاً با تركيبات اينها متفاوتند. بعضي ها هم تركيبي مثل ستاره های دنباله دار دارند.
اندازه شهاب سنگ ها
اندازه شهاب سنگ ها بسيار متفاوت است. بيشتر آنها نسبتاً كوچكند. بزرگ ترين شهاب سنگي كه تا كنون پيدا شده وزنش حدود 100تن يا 60 تن متريك است. اين شهاب سنگ آهني در مزرعه اي دركشور آفريقايي ناميبيا افتاده است. با اين كه زمان زيادي از افتادن آن مي گذرد هنوز چاله اي كه تشكيل داده سر جاي خودش است. اجسام خيلي بزرگ تري مثل سيارك ها و ستاره های دنباله دار هم مي توانند به زمين برخورد كنند و به شهاب سنگ تبديل شوند.
شهاب سنگ ها از يك سقوط آتشين از ميان جو زمين جان سالم به در برده اند و مقدار زيادي از جرمشان را در اين فرايند از دست داده اند. بيشتر شهاب سنگ هاي در حال حركت در فضا پس از برخورد به جو زمين مي سوزند و از آنها تنها ذراتي از گرد و غبار باقي مي ماند. هر روز حدود 3000 تن گرد وغبار شهاب سنگي به زمين مي افتد.
شهاب سنگ ها به خاطر اين به سطح زمين مي رسند كه اندازه آنها براي سفر از ميان جو مناسب است. اگر آنها خيلي كوچك بودند, در جو متلاشي و تكه تكه مي شدند. اگر خيلي بزرگ بودند ممكن بود قبل از رسيدن به سطح زمين منفجر شوند. يك چنين شيئی در سال 1908 در حدود شش مايلي (ده كيلومتري) بالاي رودخانه تونگوسكا در سيبري منفجر شد و در منطقه اي به وسعت 20 مايل (32 كيلومتر) رها شد و درختان را دود زده كرد و به طور سطحي سوزاند.
مقالات مرتبط:
| بعدی > |
|---|
