موشک چیست و چگونه کار می کند؟

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

 

موشک ها موتورهایی هستند که نسبت به هر نوع موتور دیگری نیروی بیشتری تولید می کنند. یک موشک می تواند حدود سه هزار برابر موتور یک ماشین در شرایطی که ابعادشان با هم برابر است نیرو تولید کند.

بیشتر موشك های امروزی با سوزاندن سوخت نیرو تولید می كنند. این موشك ها، موشك های شیمیایی نامیده می شوند. موشك ها تركیبی از مواد شیمیایی به نام پیشران یا propellant را می سوزانند. پیشران موشك از یك سوخت مثل بنزین، كروزن kerosene یا هیدرو‍ژن مایع و ماده ای كه اكسیژن را تآمین می كند ساخته شده است. تأمین اكسیژن موجب می شود سوخت بسوزد و به موشك اجازه می دهد كه در فضا كار كند. یعنی جایی كه هیچ هوایی وجود ندارد.

یك موشك شیمیایی سوخت را در یك محفظه سوخت یا احتراق می سوزاند. سوزاندن، گازی را ایجاد می كند كه به سرعت منبسط یا پخش می شود. گاز در همه جهات در داخل موشك منتشر می كند. به هرصورت گازی كه به عقب موشك جریان می یابد از میان یك دهانه بیرون می رود. این گاز فرار موشك را رو به جلو هل می دهد.

بیشتر موشك های فضایی دو یا سه بخش دارند كه مرحله نامیده می شود. این موشك ها، موشك های چند مرحله ای نامیده می شوند.

هر مرحله یك موتور موشك و پیشران دارد. مرحله اول بالابرنده booster نامیده می شود كه موشك را پرتاب می كند. بعد از این كه مرحله اول بیشتر سوختش را می سوزاند، موشك این بخش را می اندازد و مرحله دوم را مورد استفاده قرار می دهد. موشك به این ترتیب هر مرحله را بعد از دیگری مورد استفاده قرار می دهد.

موشك های چند مرحله ای برای پروازهای طولانی نزدیك زمین و پروازهای به سوی فضا مورد استفاده قرار می گیرند.

آنها می توانند نسبت به موشك هایی كه تنها یك مرحله دارند به سرعت های بالاتری برسند. زیرا وزن این موشك ها با افتادن مرحله ها پس از تمام شدن پیشرانشان افزایش می یابد. یك موشك سه مرحله ای می تواند حدود سه برابر سریع تر از یك موشك یك مرحله ای كه همان مقدار سوخت را حمل می كند حركت كند.

كاربردهای موشك ها

انسان موشك را بیشتر برای تحقیقات علمی،‌ سفر فضایی و جنگ مورد استفاده قرار می دهد. موشك ها همچنین برای پرت كردنموشک فضاپیمای بدون سرنشین و ماهواره هایی كه به داخل مسیر دایره ای اطراف زمین كه مدار نامیده می شود فرستاده می شوند، مورد استفاده قرار می گیرند. این موشك ها، موشك های حمل كننده یا carrier یا ابزار پرتاب نامیده می شوند. دانشمندان موشك ها را برای كشف و تحقیق درباره آب و هوای اطراف زمین و نیز برای رفتن به داخل فضا مورد استفاده قرار می دهند. همچنین موشك ها ماهواره ها را به بالا و به داخل مدار اطراف زمین می برند. این ماهواره ها تصاویری از آب و هوای زمین می گیرند. آنها اطلاعات دیگری هم برای مطالعات علمی جمع آوری می كنند.

همچنین بعضی از موشك ها ابزاری به فضای دور حمل می كنند تا سایر سیاره ها مورد مطالعه قرار گیرد. بعضی از ماهواره ها برای فرستادن پیام در فضاهای دور مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین موشك ها نیروی مورد نیاز فضاپیماها را تأمین می كنند. موشك V زحل كه فضانوردان را به ماه می برد، قوی ترین وسیله پرتابی است كه تاكنون به وسیله ایالات متحد آمریكا ساخته شده است. این موشك مدت زیادی مورد استفاده قرار گرفت.

دانشمندان عقیده دارند كه چینی ها موشك را اختراع كرده اند. اما هیچ كس نمی داند كه دقیقاً چه موقع این اتفاق افتاده است. مورخان از "تیرهایی از آتش كه پرواز می كردند " و حدود 800 سال قبل به وسیله ارتش های چینی مورد استفاده قرار گرفتند را توصیف می كنند. حدود 100 سال بعدتر، استفاده از موشك ها در بیشتر آسیا و اروپا گسترش یافت. این موشك های ابتدایی تركیبی از ذغال چوب و مواد شیمیایی به نام پودر سیاه را می سوزاندند.

در ابتدای قرن نوزدهم، كلنل ویلیام كنگرو از ارتش بریتانیا موشك هایی را درست كرد كه می توانستند مواد منفجره حمل كنند. بعضی از این موشك ها قادر بودند 1.5 مایل یا 2.4 كیلومتر حركت كنند. نظامیان بریتانیایی موشك كنگرو Congreve را در طول جنگ سال 1812 (1815-1812) بر ضد ارتش ایالات متحده مورد استفاده قرار دادند. اتریش، روسیه و چند كشور دیگر هم موشك های نظامی را در طول قرن 19 توسعه دادند.

در سال 1926 دانشمند موشكی آمریكایی رابرت. اچ. گدارد اولین موشك با پیشران مایع را ساخت. این موشك می توانست 184 پا یا 56 متر با سرعت حدود 60 مایل (97 كیلومتر) در ساعت به داخل هوا بالا رود.

در طول جنگ جهانی دوم (1945-1939) دانشمندان موشكی آلمان موشك های قدرتمند V2 را با موفقیت ساختند. آلمان، لندن را در طول ماه های آخر جنگ با صدها موشك V2 بمباران كرد. نیروهای آمریكایی بسیاری از موشك های V2 را ضبط كردند را برای استفاده در تحقیقات به ایالات متحده بردند.

اولین موشك هایی كه رو به بالا حركت می كرد، در طول جنگ جهانی دوم در ایالات متحده طراحی و ساخته شد. این موشك ها 75 مایل یا 121 كیلومتر به داخل هوا بالا می رفتند.

در 14 اكتبر سال 1947 كاپیتان چارلز. ای. یی گر charles E. Yeager از نیروی هوایی ایالات متحده اولین پرواز را با سرعت بالاتر از سرعت صوت انجام داد. او با یك هواپیمای با نیروی موشك به نام X-1 پرواز كرد.

در دهه 1960 یك هواپیما با نیروی موشك به نام X-15 به سرعت 4520 مایل یا 7272 كیلومتر در ساعت رسید. این بیشتر از شش برابر سرعت نور بود.

عصر فضا در چهارم اكتبر سال 1957 شروع شد. موقعی كه اتحاد شوروی یك موشك را برای پرتاب اسپوتنیك یك، اولین ماهواره مصنوعی جهان مورد استفاده قرار داد.

در 31 ژانویه ارتش آمریكا اولین ماهواره آمریكایی را به مدار پرتاب كرد كه اكسپلورر یك نام داشت. در 12 آوریل 1961 یك موشك اتحاد شوروی با یك انسان یعنی یوری گاگارین برای اولین بار به مدار اطراف زمین رفت. در 5 می 1961 یك موشك سرنشین دار آمریكایی به فضا رفت. در 12 آوریل سال 1981، ایالات متحده اولین شاتل فضایی كه كلمبیا نام داشت را با نیروی موشك به مدار زمین فرستاد. در اول فوریه سال 2003 كلمبیا، -مانند چلنجر Challenger در سال 1986- تكه تكه شد و همه سرنشینانش كشته شدند

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn